استفتاءات از محضر آیت الله فاضل لنکرانی

حضرت آية الله العظمي فاضل لنکراني عصر روز سه شنبه 86.2.25 از بيمارستان مرخص و به شهر مقدس قم بازگشتند

بسم الله الرحمن الرحيمخداوند قادر متعال را شکرگزاريم که ادعيه خالصه مومنين را اجابت فرمود و لباس سلامت و شفا را بر مرجع عاليقدر شيعه حضرت آية الله العظمي فاضل لنکراني مدظله العالي پوشاند .
به اطلاع عموم مسلمانان و شيعيان رسانده مي شود؛ حضرت آية الله العظمي فاضل لنکراني عصر روز سه شنبه 25/2/86 از بيمارستان مرخص و به شهر مقدس قم بازگشتند.
بدين وسيله از مراجع بزرگوار تقليد بالاخص رهبر معظم انقلاب، سران سه قوه ، مسوولين محترم نظام ، علماي بزرگوار، ائمه جمعه و جماعات، اساتيد و دانشجويان و طلاب حوزه هاي علميه دامت برکاتهم که نهايت لطف و بزرگواري را مبذول فرمودند خاضعانه تقدير و تشکر مي نماييم .
همچنين از همه مومنين و مقلدين و شيعيان داخل و خارج کشور که در اين مدت با تشکيل مجالس دعا و توسل و با تماس هاي حضوري و غير حضوري ارادت خود را به مقام مرجعيت شيعه که همان نيابت عامه حضرت ولي الله الاعظم (عج) مي باشد ، ابراز نمودند کمال تشکر و سپاسگزاري را داريم .
در ضمن بر خود لازم مي دانيم از تلاش هاي تيم پزشکي، مديريت بيمارستان دي و همه همکاران آنان تقدير نماييم .
خداوند اجر کثير به همه مومنين و دوام و طول عمر به معظم له و همه علماي اسلام عنايت فرمايد.


دفتر مرجع عاليقدر حضرت آية الله العظمي فاضل لنکراني مدظله العالي

نسخه‌ علامه طباطبايي براي جوان 22 ساله

دوست عزيزم، شما نوشتاري را خواهيد خواند كه ميان يك جوان 22 ساله و حضرت آيت‌الله، علامه طباطبايي درسال 1355 مكاتبه شده است.

آنچه آن جوان سوال كرده است نياز آشكار يا نهان هر انسان مكلفي است، در هر فصلي از حيات كه باشد، آنگاه كه در پيچ و خم زندگي و در فراز و نشيب اين دنيا پاي گذارده و در تاريكناي اين مسير، كور مال كور مال در اميد مقصد است، و جواب علامه چراغي است راه نما از خضر، و تو! به هوش باش كه:

طي اين مرحله بي همرهي خضر مكن      ظلمات است، بترس از خطر گمراهي

 

استمداد:

محضر مبارک حضرت آيت‌الله العظمي جناب آقاي طباطبايي           سلام عليکم و رحمة‌الله و برکاته    جواني هستم 22ساله، که تنها ممکن است شما باشيد که به اين سوال من    پاسخ گوييد. در محيط و شرايطي زندگي مي‌‌کنم که هواي نفس و آمال بر من    تسلط فراوان دارند و مرا اسير خود ساخته‌اند و سبب باز ماندن من از حرکت به   سوي الله شده‌اند. درخواستي که از شما دارم اين است که بفرماييد بدانم به   چه اعمالي دست بزنم تا بر نفس مسلط شوم و اين طلسم شوم را که همگان    گرفتار آنند بشکنم و سعادت بر من حکومت کند؟ لطفاً نصيحت نمي‌خواهم،    بلکه دستورات عملي براي پيروزي لازم دارم.                                                                                                     23/10/1355

دستگيري:

جوابي كه حضرت آيت الله در پشت همان نامه مرقوم كردند:

 

بسم الله الرحمن الرحيم         سلام عليكم براي موفق شدن و رسيدن به منظوري که در پشت ورقه مرقوم داشته‌ايد   لازم است همتي بر آورده و توبه نموده، به مراقبه و محاسبه بپردازيد.    به اين نحو که:   هر روزه طرف صبح که از خواب بيدار مي‌شويد، قصد جدي کنيد که هر عملي    پيش آيد، رضاي خدا- عَزَّ اسْمُهُ- را مراعات خواهم کرد. آن وقت در هر کاري که   مي‌خواهيد انجام دهيد، نفع آخرت را منظور خواهيد داشت، به طوري که اگر نفع    اخروي نداشته باشد، انجام نخواهيد داد، هر چه باشد. و همين حال را تا شب،    وقت خواب، ادامه خواهيد داد.   وقت خواب، چهار- پنج دقيقه‌اي در کارهايي که روز انجام داده‌ايد، فکر کرده و   يکي يکي از نظر خواهيد گذرانيد، هر کدام مطابق رضاي خدا انجام يافته، شکر   کنيدو هر کدام، تخلف شده استغفار کنيد و اين رَويه را هر روز ادامه دهيد.   اين روش اگر چه در بادي حال[اولِ كار]، سخت و در ذائقه نفس تلخ مي‌باشد،   ولي کليد نجات و رستگاري است.   و هر شب، پيش از خواب توانستيد سُوَر مُسبِّحات [سوره‌هايي كه با تسبيح   خداوند آغاز مي‌شوند] يعني: "سوره‌هاي حديد و حشر و صف و جمعه و تغابن"   را بخوانيد و اگر نتوانستيد، تنها "سوره حشر" را بخوانيد و پس از بيست روز از حال   اشتغال،حالات خود را براي بنده در نامه بنويسيد. ان‌شاءالله موفق خواهيد بود.                                                                            محمد حسين طباطبايي

 

 

سلام

ان شاء الله دعاي كميل اين هفته در مسجد مقدس جمكران برگزار خواهد شد.

طي اين اردو از نمايشگاه كتاب نيز ديدن خواهيم كرد.

زمان :پنج شنبه ۲۰/۲/۸۶

آقای بزرگوار من این چه بلای آسمانی است که ما از حال معشوق خود هیچ خبر نداریم

و شما چه قدر بزرگوارید که از لحظه ؛ لحظه ی زندگیمان آگاهید؟؛؛؛؛

از برای صوابهای اندکمان خوشحال می شوید؛

و از ازدیاد گناهانمان استغفار می کنید؛

دیگر نمی دانم چه بگویم؛

نمی دانم در این طوفان زندگی؛؛؛ نه بندگی؛ چگونه کشتی نجاتت را بجویم و بر اقیانوس

بی کران نجابتت فریاد شکر بر جای آورم؛

ای مولای من ؛ ای آقای بی کران ها؛ ای مولای همه ی خوبی ها؛

نمی دانم چگونه نامت را که از نور احدیت روشن است  با این چشمان پر گناهم آرزو کنم؛

نمی دانم ؛دامان پر از مهربانی و محبتت چگونه با این دستان سزاوار آتش بگیرم

و فریاد هیاهو کنم ؛ که این مولای من است ؛

این سروریست که نامش را با هر نگاه؛ زمزمه ی دستان محبت آشنایی بلند می کردیم؛

این پدری است که بی او از یتیمانهم چشم به راه تر بودیم؛

این سروریست که نامش قله های سنگی را آب می کرد ؛ و از شدت شرم آسمانها نمی گریید

بلکه ابر هایش پاره ؛پاره می شد؛

.............................................................

هنگامه ی طلوع است /............................................/صبح چقدر دور است؟

این صبح را نگویم/........................................................./منظور من ظهور است

شبها بی فروغ است/................................................/این زندگی دروغ است

خورشید بیا بالا /.........................................................../روزهایم بی طلوع است

امید نا امید است/......................................................./زندگی بی تو همین است

..............................................................

ظلم و فساد به پا خواست /......................................../هرکس تنی بیاراست

فکر تو از دلها رفت/........................................................./مشکلمان همین جاست

علی خونه نشین شد /............................................../غیبت از این شروع شد

علی به ما رحم کرد/......................................................./علی شبانه دفن کرد

به خدا کرده ایم گم راه را/.........................................../به خدا شکسته ایم دل ماه را

غدیر ما حالاست/............................................................/غیبت ابن زهراست

مهدى(عليه السلام) از فرزندان حضرت فاطمه(عليها السلام) است

در «سنن» ابو داوود از قول اُمّ سلمه آمده است كه گفت: شنيدم كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)مى فرمود:

«المهديّ من عترتي، من ولد فاطمة(عليها السلام)»

«مهدى از عترت من و از فرزندان فاطمه(عليها السلام) است».

در كتاب «ينابيع المودّه» از قول ابو ايّوب انصارى آمده است:

هنگامى كه پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) بيمار شد، فاطمه(عليها السلام) به ديدار او آمد و چون رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) را بدان حال ديد، گريه كرد. رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) خطاب به وى فرمود:

«. . .  سوگند به خدايى كه جانم در قبضه قدرت اوست كه مهدى اين اُمّت از ماست و او از نسل تو مى باشد».

در «كنز العمّال» آمده است كه حضرت على(عليه السلام) فرمود:

«المهديّ رجل منّا، من ولد فاطمة».

«مهدى، مردى از ما و از فرزندان فاطمه(عليها السلام) است».

ابن ابى الحديد معتزلى در «شرح نهج البلاغه»، ذيل خطبه 16 مى نويسد:

«اكثر محدّثان عقيده دارند كه مهدى موعود(عليه السلام) از نسل فاطمه(عليها السلام)است».

و در ذيل خطبه 92 مى نويسد:

« . . . اماميّه عقيده دارند كه او ـ يعنى حضرت مهدى(عليه السلام) ـ امام دوازدهم آنها است و فرزند كنيزى به نام «نرجس» است. ولى ما معتزله عقيده داريم كه او از فرزندان فاطمه(عليها السلام) است كه در آينده تاريخ (آخرالزمان) از كنيزى متولد خواهد شد و اكنون موجود نيست».

علاوه بر اين، احاديث منقوله در كتب اهل سنّت، عقيده شيعه را تأييد و تثبيت مى نمايد; زيرا در اين احاديث آمده است كه حضرت مهدى(عليه السلام) ، دوازدهمين امام و نهمين فرزند امام حسين(عليه السلام) و چهارمين فرزند امام رضا(عليه السلام) و فرزند بلافصل امام حسن عسكرى(عليه السلام)است.

در بسيارى از منابع تاريخى اهل سنّت نيز آمده است كه حضرت مهدى(عليه السلام)، فرزند امام حسن عسكرى(عليه السلام) است و در سال 255 هجرى در نيمه شعبان، در شهر «سامرّا» از مادرى به نام «نرجس» به دنيا آمده است.

بنابراين، جاى هيچ ترديد نيست كه مهدى(عليه السلام) متولّد گرديده و هم اكنون موجود و زنده و از نظرها غايب است تا روزى كه به اذن خدا ظاهر شود و جهان را از عدل و داد پرنمايد.