شعر
| كى رفته اى ز دل كه تمنا كنم ترا؟ | كى بوده اى نهفته كه پيدا كنم ترا؟ | |
| غيبت نكرده اى كه شوم طالب حضور | پنهان نگشته اى كه هويدا كنم ترا | |
| با صد هزار جلوه برون آمدى كه من | با صد هزار ديده تماشا كنم ترا | |
| چشمم به صد مجاهده آئينه ساز شد | تا من به يك مشاهده شيدا كنم ترا | |
| بالاى خود در آئينه چشم من ببين | تا باخبر ز عالم بالا كنم ترا | |
| مستانه كاش در حرم و دير بگذرى | تا قبله گاه مؤمن و ترسا كنم ترا | |
| خواهم شبى نقاب ز رويت برافكنم | خورشيد كعبه ماه كليسا كنم ترا | |
| طوبى و سدره گر به قيامت بمن دهند | يكجا فداى قامت رعنا كنم ترا | |
| زيبا شود به كارگه عشق، كار من | هرگه نظر بصورت زيبا كنم ترا | |
| رسواى عالمى شدم از شور عاشقى | ترسم خدا نخواسته رسوا كنم ترا |
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۵ آبان ۱۳۸۵ ساعت توسط مهدی
|
ما را شب دیدار بود هر شب جمعه